İmran soyundan gelenler. (İmran ikidir. Birisi: Hz. Musa ve Harun'un (A.S.) babaları olan İmran ibn-i Yashür ibn-i Lavi ibn-i Yakub ibn-i İshak ibn-i İbrahim'dir (A.S.) İkincisi: Hz. Meryemin babası olan İmran ibn-i Metan ki, bu da Süleyman ibn-i Davud ibn-i İşa neslinden, bunlar da Yahuda ibn-i Yakub neslindendirler. İki İmran arasında 1800 sene geçtiği söylenir.) (Osmanlıca'da yazılışı: âl-i imrân)
Kur'an-I Kerimin üçüncü suresinin ismi olup Medine-i Münevvere'de nazil olmuştur. Bu sureye Eman, Kenz, Ma'niyye, Mücadele, İstiğfar Suresi ve Tayyibe de denilir. (Osmanlıca'da yazılışı: âl-i imran suresi)
İbrahim kelimesi, İbranicede baba anlamına gelen "eb"; ve cumhur demek olan "reham" kelimelerinden meydana gelmiştir. "Ebu-l cumhur" ise; cumhurun babası demektir. Bu ismi meydana getiren kelimelerin ikisinin de hareke veya telaffuzlarını az bir değişiklik yapmakla yine bu manalar Arapçada vardır. Bu da İbranilerle Arapların yakınlıklarına delildir.
Halilullah ve Halil-ür Rahman da denir. Peygamberlerden İshak ve İsmail'in (A.S.) babasıdır. Yirmi sahifelik kitap kendisine nazil olmuştur. Süryanice konuşurdu. Peygamberimizin de (A.S.V.) ceddi idi. Urfa'da doğduğu da rivayet edilir. Zamanın kralı Nemrud tarafından ateşe atılmak istendi, mu'cize olarak ateş onu yakmadı. En şiddetli zamanda dahi Allah'tan başka kimsenin dostluğunu kabul etmediğinden, sadece ondan meded beklediğinden kendisine Halilullah denilmiştir. Sonra Mısır'a ve Kenan iline gitti. Oğlu İsmail (A.S.) ile birlikte Kabe-i Muazzama'yı yeniden inşa' ettiler. Kudüs'te medfun'dur.( $ Ayet-i Kerimesinin delaletine göre, Hazret-i İbrahim ateşe atıldığı zaman, ateşin harareti burudete inkılab etmesi, beşerin keşfettiği yakıcı olmayan mertebe-i nariyeye örnek ve me'hazdır. İ.İ.)(Hazret-i İbrahim Aleyhisselam'ın Nemrud'a karşı imate ve ihyada Güneş'in tulu' ve gurubuna intikali, cüz'i imate ve ihyadan külli imate ve ihyaya intikaldir ve bir terakkidir. O delilin en parlak ve en geniş dairesini göstermektir. Yoksa bir kısım ehl-i tefsirin dedikleri gibi, hafi delili bırakıp, zahir delile çıkmak değildir. M.)