beyin kökü ne demek?

beyin

1. Muhakeme, usa vurma.
2. Kafatasının üst bölümünde beyin zarı ile örtülü, iki yarım yuvar biçiminde sinir kütlesinden oluşan, duyum ve bilinç merkezlerinin bulunduğu organ, dimağ.
3. Bilgisi, eğitimi, düşüncesi yüksek düzeyde olan kimse
4. Bir şeyi yönetmede önemli görevi olan kimse.
5. Akıl, anlayış.
6. Omurgalılarda kafatası içindeki merkezi sinir sisteminin bir bölümü
7. Omurgalı hayvanların sinir sisteminin kafatası içinde bulunan merkez bölgesi.
8. Omurgasız hayvanlarda yutağın ve sindirim borusunun üzerindeki büyük sinir düğümü olan ganglion. Serebrum.
9. Sinir sisteminin kafatası içerisinde kalan ve büyük beyin, beyincik ve beyin sapı olmak üzere üç kısma ayrılan merkez
10. T. Kafatasının en büyük kısmını kaplayan, kalınca ve dayanıklı üç zarla örtülmüş olan bir sinir merkezidir. Yumuşak ve beyazımsı bir kitle olan beyin, duygu ve bilgi merkezidir. Ak ve boz maddeden yapılmıştır ve iki yarım küre olarak yaratılmıştır. Yarım kürelerden birinde bir arıza sebebiyle bu merkezin vazifesini yapamaması halinde diğer yarım küre o vazifeyi yapmağa devam etmek ve arızayı telafi etmek özelliğinde yaratılmıştır. Mesela: Bir yarım küredeki görme merkezi bozulsa insan kör olmaz. Diğer yarım küredeki merkez, bu vazifeyi devam ettirir.

beyin kabuğu

1. Beynin gri maddeden oluşan dış tabakası, korteks serebri.
2. Beynin gri maddeden oluşan dış tabakası, beyin korteksi, korteks serebri.
3. Cortex cerebri.
4. Cortex cerebri

beyin kabuğu displazisi

1. Fetal yaşamın son devrelerinde biçimlenen beyin kabuğundaki hücrelerin yapısında, dizilişinde veya normal tabakalarında biçimlenen yapılış bozuklukları.
2. Cerebral cortical dysplasia.

kök

1. Süsende olduğu gibi yer üstüne sap çıkaran çok yıllık yer altı gövdesi.
2. Bitkileri toprağa bağlayan ve onların, topraktaki besi maddelerini emmesine yarayan klorofilsiz bölüm.
3. Sap.
4. Sazı kurmaya yarayan burgu, kulak.
5. Kelimenin her türlü ekler çıkarıldıktan sonra kalan anlamlı bölümü: Yaptırmak kelimesinde kök, yap- bölümüdür.
6. Bir kimseyi bir yere bağlayan manevi temel güçlerin bütünü.
7. Dip, temel, esas
8. Bazı şeylerde dip bölüm.
9. Kaynak, köken
10. Köküyle ve sapıyla çıkarılan bitkilerde tane.