hayat verici öz ne demek?

sap

1. Çiçek veya meyveyi dala bağlayan ince bölüm, sak.
2. Bir aracı tutmaya yarayan bölüm
3. İplik, tire, ibrişim vb. şeylerde iğneye geçirilen bir dikişlik iplik.
4. Kabza.
5. Demet durumundaki ekinler.
6. Erkek.
7. Bitkinin dal, yaprak, çiçek vb. bölümlerini taşıyan, ağaçlarda odunlaşarak gövde durumunu alan bölüm.
8. Çalgının sap kısmı.
9. Taşınabilir alıcıların elde sağlamca tutulabilmesi için altta bulunan çıkıntısı.
10. Otsu bitkilerin dalcık, yaprak ve bazen çiçek ve meyve gibi kendilerine ait kısımları az miktarda bulunabilen, bitkiyi taşıyan ana kısmı.

hayat verici

1. Genial

hayat veren

1. Life giving, regenerative, genial.

verici

1. Çıkar gözetmeksizin her türlü yardımı yapan, esirgemeyen kimse.
2. Veren, verme yanlısı kimse
3. Başkasına aktarılmak üzere kan, doku veya organ veren kimse.
4. Elektromanyetik dalgalar yardımıyla işaret, ses ve görüntü iletmeye yarayan cihazların genel adı
5. Uzak bir alıcı için hazırlanmış aıkımmıknatıssal imlemleri ya da ses imlemlerini yayan aygıt.
6. Uzak bir alıcı için hazırlanmış aıkımmıknatıssal imlemleri ya da ses imlemlerini yayan aygıt.
7. Eşeksenli kablo, telsiz bağlantısı ya da alıcı dalgalık yardımıyla elektrik gerilimi biçiminde resim ve ses imlerini alan, genlik ya da yinelenim değiştirimine uğramış bir taşıyıcı dalga üreten ve bu yolda işlenmiş olan televizyon imleriniverici dalgalıkla yayan donatım; televizyonvericisi
8. Radyo yinelenimlerindeki elektromıknatıs ışınımı yaymakta kullanılan donatım; radyovericisi
9. Bir televizyonvericisinde ses imini gönderen bölüm; sesvericisi
10. Bir televizyonvericisinde resim imini gönderen bölüm; resimvericisi.

öz

1. "Kendine, kendi kendini" anlamlarında birleşik kelimeler türeten bir söz.
2. Bir kimsenin benliği, kendi manevi varlığı, iç, nefis, derun, varoluş karşıtı
3. Sulak, verimli yer.
4. Dere, çay.
5. İçine, arılığını, saflığını bozacak hiçbir şey karışmamış olan, saf, arı.
6. Kan bağı ile bağlı olan, üvey olmayan
7. Bir şeyin temel ögesi, künh, zübde
8. Bitkilerin kök, gövde ve dallarının boydan boya ortasında bulunan, hafif, gevrek ve çoğu yumuşak bölüm.
9. Bir şeyin en kuvvetli veya kıvamlı bölümü, hülasa, zübde.
10. Kendi, zat