burun ucu abraş nişaneli ne demek?

burun

1. Bazı şeylerin ön ve sivri bölümü.
2. Alınla üst dudak arasında bulunan, çıkıntılı, iki delikli koklama ve solunum organı.
3. Karanın, özellikle yüksek ve dağlık kıyılarda, türlü biçimlerde denize uzanmış bölümü
4. Kibir, büyüklenme.
5. Omurgalı hayvanlarda kısmen koklama sinirlerini taşıyan mukoza zarı ile örtülü bir çiftburun boşluğunu içine alan koku alma organı.
6. Koku almaya yarayan, kıkırdak ve kemikten yapılmış organ, nazus.
7. Arrogancecape.
8. Arrogance.
9. Head.
10. Snoot.

burun ahtapotu

1. burunda et büyümesinden kaynaklanan bu hastalığa tıp dilinde adenoid ve polip denir. hastanın burnundan soluması güçleşir. daha çok ağzından nefes alıp verir.

c

1. Türk abecesinin üçüncü harfi "ce" adı verilen bu harf, sesbilim bakımından dişeti damak ünsüzlerinin ötümlüsüdür; yazılı bir müzik eserinde, bir ölçü içinde dört tane dörtlük bulunduğunu gösterir.
2. Element olan Karbon'un gösterimi
3. Müzik edebiyatında ve dizgelerde DO notasını ifade eden harf.
4. Third letter of the English alphabet; musical note.
5. Yüz dolarlık banknot, do [müz.], orta, yüz (romen rakamı)

abraş

1. Klorofil azlığından dolayı açık renkte lekeleri olan (bitki yaprağı).
2. Çilli, çopur yüzlü, açık renk gözlü, çapar (kimse).
3. Alaca, alaca hastalığı, albinizm.
4. Çarpık, eğri, düzgün olmayan.
5. Ters, kaba, görgüsüz (kimse).
6. Deseni ve atkısı bozuk halı.
7. Alaca benekli.
8. Açık renkli gözlü adam
9. Atlarda burun ucunda görülen beyazlık.
10. Alaca bulaca, karışık renkli.