Osmanlı Devleti'nin ilk devirlerinde şehzadelere verilen unvan.
Yüce kişi, efendi, rahip
Bektaşi ve Mevlevi pirlerinin en büyüklerine verilen unvan.
Görgülü, terbiyeli, olgun kimse.
Hristiyan tüccar.
İstanbul ağzıyla konuşan tip. Genellikle kibar ve mirasyedidir. Züppe, çıtkırıldım ve asalaktır. Güzel konuşmayı, şiir okumayı, eğlenceyi ve gezmeyi sever. Kadınlara düşkün ve onlara olan davranışlarında: bencildir. Adının sonunda «zade» vardır: Razakızade, Kınnapzade gibi.